جدیدا عاشق این شعر داریوش شدم ...

عصر ما عصره فریبه                        عصر اسمای غریبه

عصر پژمردن گلدون                        چترای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه                  وعده هاش همه دروغه

آسموناش پره دوده                        قلب عاشقاش کبوده

کاش تو قحطیه شقایق                   بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل و به دریا                          منو تو تنهای تنها

خونه هامون پره نرده                      پشت هر پنجره پرده

قفس ها پره پرنده                         لبهای بدونه خنده

چشم ها خونه ی سواله                 مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی                      نه کسی به فکره لیلی

کاش تو قحطیه شقایق                   بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل و به دریا                          منو تو تنهای تنها

اونقده میریم که ساحل                   از منو تو بشه غافل

قایقو با هم میرونیم                        اونجا تا ابد میمونیم

جاییکه نه آسمونش                       نه صدای مردمونش

نه غمش نه جنب و جوشش            نه گلهای گل فروشش

مثل اینجا آهنی نیست                    مثل اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه                       کسی هم اینو ندونه

زنده بودیم اگه فردا                         وعده ی ما لب دریا


/ 3 نظر / 10 بازدید
ttaanhhaa

خب .... این که ونوشتی یعنی چه !!!! یعنی نوفهمم چه ارتباطی با امروز داشته بید [چشمک] این روز پربرکت رو به شما همسر عزیز حسین آقا و مادر مهربان مورچه جونم تبریک میگم [گل]

زینت جون

منم عاشقشم مهدیه... اگه یه روز بری سفر بری ز پیشم بیخبر... این روزا من اینو میگوشم .